ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഒരിക്കലെങ്കിലും വിശുദ്ധ നാടിന്റെ മണ്ണിൽ ചവിട്ടുക എന്നത്. ഏതോ നിയോഗം പോലെ, ഏതാനും നാളുകൾക്ക് മുമ്പ് ആ സ്വപ്നം സഫലമായി. എനിക്കും പ്രിയ പത്നിക്കും ഒന്നിച്ച് പുണ്യഭൂമിയിൽ പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വം ചെലവഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ദൈവാനുഗ്രഹമായി കരുതുന്നു.
ഓരോ ചുവടിലും ചരിത്രവും വിശ്വാസവും ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുന്ന യെരുശലേമിലെ വീഥികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അനുഭവിച്ച ആത്മീയ നിർവൃതി വിവരണാതീതമാണ്. ലോക രക്ഷകൻ മാനവരാശിക്കു വേണ്ടി പീഡകൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആ മണ്ണിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം പ്രാർത്ഥനകളാൽ നിറഞ്ഞു. കർത്താവിന്റെ തിരുശരീരം കുരിശിൽ നിന്നിറക്കി കിടത്തിയ ആ 'അനോയിന്റിംഗ് സ്റ്റോണിൽ' (Stone of Anointing) സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ പാപഭാരം ചുമന്നവന്റെ സ്നേഹം ഒരു തണുപ്പായി ഉള്ളം തൊട്ടു.
യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വിനയാന്വിതനായി നിന്ന നിമിഷവും, ക്രൂശ് നാട്ടിയ ആ കുഴിയിൽ സ്പർശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതും ഒരു അസുലഭ ഭാഗ്യമായി ഞാൻ കാണുന്നു. മരണത്തെ തോൽപ്പിച്ച് ക്രസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്ന വലിയ സത്യത്തിന്റെസാക്ഷ്യപത്രങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ലഭിച്ച ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതല്ല.
മറ്റൊരു വിശുദ്ധവാരം കൂടി കടന്നു വരുമ്പോൾ, ആ പുണ്യഭൂമിയിലെ ദീപ്തമായ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ തിരതല്ലുന്നു. കർത്താവിന്റെ പീഡാനുഭവങ്ങളുടെയും ഉയിർപ്പിന്റെയും ഓർമ്മകൾ പുതുക്കുന്ന ഈ വേളയിൽ, ആ വിശുദ്ധ സ്മരണകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വം ശിരസ്സ് നമിക്കുന്നുയെരുശലേമിലെ ക്രിസ്ത്യൻ ക്വാർട്ടറിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ചർച്ച് ഓഫ് ദ ഹോളി സെപൽക്കർലോകചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ്.
ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ ചരിത്രം തുടങ്ങുന്നത് എ.ഡി. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്. റോമൻ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ഒന്നാമന്റെ മാതാവ് ഹെലീന രാജ്ഞി യേശുവിന്റെ കുരിശും കല്ലറയും കണ്ടെത്തുന്നതിനായി യെരുശലേമിലെത്തുകയും, അന്നുണ്ടായിരുന്ന റോമൻ ക്ഷേത്രം പൊളിച്ച് മാറ്റി അവിടെ ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ ദേവാലയം നിർമ്മിക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. എ.ഡി. 335-ലാണ് ആദ്യത്തെ ദേവാലയം ഇവിടെ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടത്.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ സംഭവങ്ങൾ നടന്ന ഗൊൽഗോത്ത എന്ന കൽവാരി കുന്നും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയും മൂന്നാം നാൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്ത കല്ലറയും ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ വരുന്നു എന്നതാണ് ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത.
ചരിത്രത്തിലുടനീളം ഈ കെട്ടിടം നിരവധി വെല്ലുവിളികൾ നേരിട്ടിട്ടുണ്ട്. എ.ഡി. 614-ൽ പേർഷ്യൻ സൈന്യത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ ഇത് ഭാഗികമായി നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നീട് 1009-ൽ ഫാത്തിമിദ് ഖലീഫ അൽ-ഹക്കീമിന്റെ ഉത്തരവിൻ പ്രകാരം ദേവാലയം പൂർണ്ണമായും തകർക്കപ്പെട്ടത് വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് കാരണമാവുകയും ഇത് കുരിശുയുദ്ധങ്ങളിലേക്ക് (Crusades) നയിച്ച ഒരു പ്രധാന ഘടകമായി മാറുകയും ചെയ്തു.
പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയോടെ ബൈസാന്റൈൻ ചക്രവർത്തിമാർ ഇതിന്റെ പുനർനിർമ്മാണംആരംഭിച്ചെങ്കിലും, ഇന്ന് നാം കാണുന്ന ദേവാലയത്തിന്റെ പ്രധാന രൂപം 1149-ൽ കുരിശുയുദ്ധക്കാർ നിർമ്മിച്ചതാണ്. റോമനെസ്ക് ശൈലിയിലുള്ള ഈ നിർമ്മാണം പൗരസ്ത്യ-പാശ്ചാത്യ വാസ്തുവിദ്യയുടെ സംഗമമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ദേവാലയത്തിന്റെ കവാടത്തിലെ കല്ലിൽ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുള്ള രൂപങ്ങളും മുകളിലെ താഴികക്കുടങ്ങളും നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ചരിത്രത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളാണ്.
പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഒട്ടോമൻ ഭരണകാലത്ത് നിലവിൽ വന്ന 'സ്റ്റാറ്റസ് ക്വോ' (Status Quo) എന്ന ഉടമ്പടി പ്രകാരം ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ അധികാരം ആറ് വ്യത്യസ്ത ക്രിസ്തീയ സഭകൾക്കായി വിഭജിച്ചു നൽകി. ഈ നിയമങ്ങൾ ഇന്നും കർശനമായി പാലിക്കപ്പെടുന്നു. ദേവാലയത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിനും അടയ്ക്കുന്നതിനുമുള്ള അവകാശം കാലങ്ങളായി രണ്ട് മുസ്ലീം കുടുംബങ്ങൾക്കാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. പള്ളിയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിന്റെ താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള ചുമതല രണ്ട് മുസ്ലീം കുടുംബങ്ങൾക്കാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. അൽ-ഹുസൈനി (Al-Husseini) കുടുംബവും നുസൈബെ (Nuseibeh) കുടുംബവുമാണ് ഈ ചുമതല നിർവഹിക്കുന്നത്. അൽ-ഹുസൈനി കുടുംബമാണ് താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത് (Custodian), നുസൈബെ കുടുംബത്തിനാണ് വാതിൽ തുറക്കാനും അടയ്ക്കാനുമുള്ള (Doorkeeper) അവകാശം.ഇന്നും
ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്നുള്ള ചരിത്രകാരന്മാരെയും വിശ്വാസികളെയും ഒരുപോലെ ആകർഷിക്കുന്ന ഈ ദേവാലയം വിശ്വാസത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി യെരുശലേമിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു.
0 Comments